Latjeskaart van de Marshall-Eilanden, 1800/1900
Koninklijke Musea voor Kunst en Geschiedenis
Inv. ET.3903

Latjeskaart van de Marshall-Eilanden, voor 1931
Koninklijke Musea voor Kunst en Geschiedenis
Inv. ET.3904

OBJECT 8

De volkeren van de Stille Oceaan behoren tot de grootste zeevaarders uit de Geschiedenis. Zo werd Australië al bevolkt omstreeks 60.000 jaar geleden, terwijl Europa nog volop in het tijdperk van de Neanderthalers verkeerde. Ongeveer zesduizend jaar geleden vatten bevolkingsgroepen, vanuit Indonesië, Filippijnen of Taiwan, de kolonisatie aan van de rest van de Stille Oceaan.

De reconstructie van de navigatiemiddelen in periodes die zo ver teruggaan in het verleden is niet eenvoudig. Hierbij dient men zich bewust te zijn van het feit dat onze kennis zich beperkt tot getuigenissen van Europeanen die zich in de 18de en de 19de eeuw op de grootste van de oceanen waagden. Niettemin laten een aantal gravures toe zich een beeld te vormen van de prauwen die, naargelang de bevolkingsgroep, verschillende vormen en versieringen vertonen.

Ook enkele oriëntatietechnieken zijn gekend. Ongetwijfeld werd er, zoals overal ter wereld, gebruik gemaakt van het sterrenstelsel. Toch stelden de Polynesiërs meer belang in de kennis over de af te leggen weg dan over de plek waar ze zich bevonden. Deze instelling is fundamenteel: weten hoe men van een punt naar een ander vaart of deze twee punten op een kaart situeren, duidt op een totaal andere instelling ten aanzien van de wereld.

Zo maakten de volkeren van de Marshalleilanden in Micronesië gebruik van, voor ons, wonderlijke kaarten. Schelpjes of stukjes koraal stellen eilanden of atollen voor en zijn verbonden door staafjes die de zeestromingen verbeelden. Deze laatste zijn herkenbaar aan de vorm of de intensiteit van de golfbewegingen. Eigenlijk geven deze kaarten informatie over reiswegen zonder ook maar in het minst rekening te houden met de werkelijke afstand tussen de punten.



<< Terug naar de objectenlijst


Design by Mobifreaks.com